Ta strona wykorzystuje pliki cookies do zapamiętywania spersonalizowanych preferencji. Ustawienia dotyczace plików cookies można zmienić samodzielnie w przegladarce internetowej. Szczegóły na stronie Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji.
| Aktualności | Sklep | Księgarnia | Punkty sprzedaży | Wydane gry | Archiwum | Errata | Scenariusze |
| Komentarze do gier | Armagedon | Redakcja | Linki | Pliki do pobrania |
| Forum (english) |
Zamówienia można składać telefonicznie pod numerem 22 867 65 64 lub 502 05 37 36
Scenariusze
Gry systemowe:
WrzesieÄ 1939 (W39)
Wybrzeýe 1939
Pomorze 1939
M¸awa 1939
Suwalszczyzna 1939
Bzura 1939
 
W tym systemie także:
Wo¸omin 1920
 
Bitwy II wojny ćwiatowej (B35)
Bitwy II wojny ćwiatowej
Szczury Pustyni
Burza Zimowa 1942
Kasserine 1943
Ancona 1944
Arnhem 1944
Bostogne 1944 (Ardeny)
Malmedy 1944 (Ardeny)
Normandia 1944 - Bradley
Normandia 1944 - Montgomery
Odra 1945
Culdron
 
Front wschodni 1940-45 (WB95)
Chark—w 1942
SmoleÄsk 1941
Bagration 1944
Budapeszt 1945
 

Burza Zimowa 1942

1. Wintergewitter II
Pod koniec 1842 roku sytuacja strategiczna państw Osi stawała się z dnia na dzień coraz bardziej niebezpieczna. Front wschodni pochłaniał topniejące rezerwy ludzkie i sprzętowe, których w ten sposób brakowało dla wzmocnienia innych odcinków - w tym mi.n. w Afryce. Nieregularność dostaw była pogłębiana przez ataki lotnictwa i marynarki aliantów na linie komunikacyjne przebiegające poprzez Morze Śródziemne. Nadchodził czas rozstrzygnięć - sytuacja w Afryce wobec lądowania Amerykanów na zachodnim wybrzeżu i możliwości praktycznie nieograniczonego wzrostu ich sił (transporty z USA) skłaniała ku wycofaniu wojsk niemiecko-włoskich do Włoch, a co najmniej na Sycylię. Tak się jednak nie stała i do Afryki płynęły coraz to nowe dywizje (10 DPanc, 334 DP, 999 DP, DPanc-Spad HG, 501 i 504 bcz.) dla których na miejscu nie starczało zaopatrzenia i uzupełnień. Sił tych zabrakło gdzie indziej - Stalingrad był dla III Rzeszy potężnym ciosem. Dopóki istniała jednak szansa uratowania hibernujych się w warunkach rosyjskiej zimy wojsk, należało wykorzystać każdą okazję. Odsieczy niemieckiej zabrakło jednak 48 kilometrów do okrążonych wojsk, czego efektem byto spisanie na straty 22 dywizji, w tym 6 szybkich. W tej sytuacji przerzucanie sił do Afryki było marnotrawstwem, bowiem pozbawione zaopatrzenia wojska i tak skazane były na zagładę. Poniższy scenariusz zakłada użycie na froncie wschodnim, części sił wyprawionych do Afryki, w celu wzmocnienia grupy uderzeniowej Mansteina, chodzi tu o uzupełnioną i wypoczętą 10 DPanc. stacjonującą razem z 6 DPanc we Francji, a także 334 DP i 501 bczc. Wymienione wojska znajdują się w grze "KASSERINE".

Szczegóły

2. Sierp
Operacja SIERP była fragmentem wielkiej ofensywy radzieckiej na froncie wschodnim. Gdy wojska niemieckie wraz ze swymi sojusznikami osiągnęły apogeum swoich sukcesów i rozciągnięte na tysiącach kilometrów bezkresnej Rosjii oczekiwały następnej wiosny i lata, by ostatecznie zniszczyć opór Armii Czerwanej, gdzieś na głebokim zapleczu ZSRR koncentrowano do przciwuderzenia tysiące czołgów i samolotów oraz setki tysięcy ludzi. Uderzenie, które planowo miało się stać punktem zwrotnym całej II wojny światowej. Celem radzieckiego uderzenia było unicestwienie wszystkich wojsk faszystowskich, które walczyły pod Stalingradem i były tam związane w krwawych bojach.
Plan sowieckiego uderzenia zakładał manewr oskrzydlający od wschodu i północy wykonany przez dwa ugrupowania, każde w sile kilku armii. Dla tych, którzy znają bitwę pod Charkowem wystarczy powiedzieć, że tamta bitwa stanowi pewną analogię, gdyż i tam próbowano oskrzydlić Niemców, lecz pad Charkowem Rosjanie dysponowali tylko jednym silnym skrzydłem i co najważniejsze ich przeciwnik nie zamknął się wokół miasta, lecz natychmiast padjął przeciwdziałania jednostkami pancernymi i zmotoryzowanymi.
W przypadku walk pod Stalingradem Armia Czerwona nie popełniła już takiego błędu i każde ze skrzydeł dysponowało przeważającymi siłami (w tym setkami czołgów i samolotów). Operacja SIERP to fragment ataku 51 Armii, która wykonywała swoje zadania na południe od Stalingradu. Metodycznie prowadzone natarcie radzieckie skierowało się wprost na jednostki 6 Armii niemieckiej (bezpośrednio na korpus rumuński) wspartej elementami 4 Armii Pancernej. Walki, wbrew oczekiwaniom obydwu Naczelnych Dowództw, mialy dość jednostronny przebieg. Napór Rosjan był tak silny, źe Rumuni cofali się pod każdym ciosem i nie byli w stanie stawić skutecznego oporu. Nie pomagały lokalne przeciwuderzenia niemieckich jednostek pancernych i zmotoryzowanych.
Rosjanie niepowstrzymanie parli na zachód i 5 grudnia dotarli do Donu, odcinając tym samym całą 6 Armię gen. Paulusa od sił głównych.
Obserwując zmagania grudniowe pad Stalingradem dziwna wydaje się postawa Hitlera, który nakazał obronę 6 Armii na pozycjach, nawet gdyby armia ta miała się bronić w całkowitym okrążeniu. Doprowadziło to wkrótce do unicestwienia ponad 300 000 żołnierzy i utratę ogromnych ilości sprzętu. Z perspektywy czasu i późniejszych doświadczeń, można stwierdzić jednoznaczni, że decyzja ta była najgorszą z najgorszych. Można było bowiem wyprowadzić z okrążenia większość własnych wojsk nie skazując ich na pewną klęskę.
Wydaje się, że wpływ na taką a nie inną decyzję Hitlera miało przeświadczenie o niezwyciężalności żolnierza niemieckiego. W końcu kocioł pod Demiańskiem bronił się kilka miesięcy po czym bez większych problemów wydostało się z niego większość wojsk niemieckich.

Szczegóły

3. Młot
Operacja MŁOT była częścią ogromnej ofensywy radzieckiej, mającej na celu przełamanie niemieckiego frontu na północ od Stalingradu. Wojska uczestniczące w tej operacji miały stanowić północne ramię kleszczy zaciskających się wokół niemieckiej 6 Armii generala Paulusa.
W pierwszych dniach operacji Armia Czerwona toczyła walki ze słabymi jednostkami należącymi do 3 Armii rumuńskiej. Dysproporcja sił i determinacja czerwonoarmistów szybko przeważyły i Rumuni rozpoczęli bezładny odwrót. Co gorsze, na ich tyłach znajdowały się już sowieckie jednostki pancerne i kawaleryjskie co w znaczny sposób uniemożliwiato zorganizowane zajęcie pozycji opóźniających. Szczęściem w nieszczęściu byto to, że Naczelne dowództwo Armii Czerwonej nie nakazało kontynuowania pościgu, lecz skierowało gros swych jednostek na południowy-wschód w celu odcięcia dróg odwrotu tym niemieckim jednostkom, które walczyły pod Stalingradem. Manewr taki został wykonany w zasadzie bez największych przeciwdziałań ze strony Niemców, gdyż ci związani rozkazami Hitlera nie byli w stanie, spośród jednostek szturmujących Stalingrad, wydzielić poważniejszych sił do przeciwuderzenia.
Tak więc, gdy Rosjanie rozbijali jednostki tyłowe i swobodnie maneworowali nad Donem, Niemcy wciąż bili głową w mur już nie miasta lecz gruzów słynnego Stalingradu. Adolf Hitler nie pomny doświadczeń poprzedniej zimy wydał brzemienny w skutki rozkaz utrzymania pozycji za wszelką cenę. Zapewniony przez marszałka lotnictwa Geringa o możliwości zaopatrzenia odciętych wojsk drogą lotniczą był więcie przekonany, że żadna siła nie jest w stanie zniszczyć jego wojsk. Tymczasem, jak dziś wiemy, siły okrążone w kotle w zasadzie bez większych problemów były w stanie (nawet po całkowitym zamknięciu kleszczy okrążenia) wywalczyć sobię drogę odwrotu. Zakładając, że tylko połowa wojsk będzie uczestniczyć w bezpośrednim kontrataku (wszystkie dywizje szybkie) to jest prawie pewne, że ani 2 Armia Gwardii, ani 51 Armia nie wytrzymałyby takiego uderzenia.
Obrazować takie uderzenia może operacja WINTERGEWITTER (Burza Zimowa) z grudnia 1942 r, kiedy to zaledwie trzy dywizje pancerne, wsparte piechotą i kawalerią rumuńską o mały włos nie dokonały przełamania. Zakładając, że w takim przeciwuderzeniu czynny udziat wzięłyby jednostki 6 Armii sukces wydaje się być pewny.
Ninięjsza rozgrywka symuluje końcową fazę operacji MŁOT, w której to radziecki XIII KZm. oraz dywizje piechoty i kawalerii mają za zadanie opanowanie mostu na Donie pod miejscowością Kotielnikowski uniemożliwiając tym samym przyszłą próbę deblokady Stalingradu z kierunku zachodniego. Niemiecka grupa Seydel (część 14 DPanc.) ma za zadanie nie dopuścić do utraty mostu i utraty kontroli nad drogą ze strefy zaopatrzenia G do miejscowości Kotielnikowski (przez m. Ryczkowski).

Szczegóły

4. Pułapka
14 grudnia 1942 był kolejnym dniem zwycięskiej kampanii niemieckiej na froncie wschodnim. Chwilowe niepowodzenia pod Stalingradem (okrążenie 6. Armii marszałka Paulusa) nie mogły - w nadziei niemieckich dowódców - zachwiać potęgi Wehrmachtu. Meldunki jakie spływały do sztabu niemieckiego LVII KPanc. mówiły o łatwym marszu na północ. Sowieci uciekali, gdy tylko pojawiły się niemieckie czołgi. Wszystko wskazywało na to, że odsiecz Stalingradu w ciągu kilku dni osiągnie swój cel. 15 grudnia czołowe elementy 6 DPanc. dotarły do strumienia Czerwienaja. Ten wielki sukces zostat ogłoszony przez propagandę niemiecką "kolejnym wielkim przełomem w dziejach ludzkości".
Tymczasem w sztabie Front Dońskiego trwały intensywne przygotowania do kontruderzenia. Ściągano na zagrożony odcinek kolejne dywizje strzeleckie i gwardyjskie, podciągano czołgi i artylerię. Chwilowe niepowodzenia miały być powetowane w dwójnasób w ciągu kilku najbliższych dni.
Jednak planowane sukcesy obydwu walczących armii stanęły pod znakiem zapytania gdy do działań przystąpił nie kto inny jak generał mróz. Jednostki sowieckiej 2 AGw. utknęły w zaspach śnieżnych na dragach podejścia. Taka sama sytuacja miała miejsce w jednostkach niemieckich.
16 grudnia nieliczne dywizje sowieckie przeszły do uderzenia. Ich zamiarem było zamknięcie korytarza zaopatrzeniowego wojsk niemieckich. Manewr ten zostałjednak szybko zauważony w sztabie niemieckiego korpusu i mimo fatalnej pogody do kontrnatarć skierowano wszystkie zdolne do tego oddziały.
Los bitwy przechylał się z godziny na godzinę...

Szczegóły