Ta strona wykorzystuje pliki cookies do zapamiętywania spersonalizowanych preferencji. Ustawienia dotyczace plików cookies można zmienić samodzielnie w przegladarce internetowej. Szczegóły na stronie Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji.
| Aktualności | Sklep | Księgarnia | Punkty sprzedaży | Wydane gry | Archiwum | Errata | Scenariusze |
| Komentarze do gier | Armagedon | Redakcja | Linki | Pliki do pobrania |
| Forum (english) |
Zamówienia można składać telefonicznie pod numerem 22 867 65 64 lub 502 05 37 36
Scenariusze
Gry systemowe:
WrzesieÄ 1939 (W39)
Wybrzeýe 1939
Pomorze 1939
M¸awa 1939
Suwalszczyzna 1939
Bzura 1939
 
W tym systemie także:
Wo¸omin 1920
 
Bitwy II wojny ćwiatowej (B35)
Bitwy II wojny ćwiatowej
Szczury Pustyni
Burza Zimowa 1942
Kasserine 1943
Ancona 1944
Arnhem 1944
Bostogne 1944 (Ardeny)
Malmedy 1944 (Ardeny)
Normandia 1944 - Bradley
Normandia 1944 - Montgomery
Odra 1945
Culdron
 
Front wschodni 1940-45 (WB95)
Chark—w 1942
SmoleÄsk 1941
Bagration 1944
Budapeszt 1945
 

Normandia 1944 - Bradley

UTAH - 1. Plaża UTAH
Plaża UTAH była jedyną plażą, która znajdowała się na Półwyspie Cotentin i nadawała się do wydesantowania wojsk. Zaplanowany na niej desant miał na celu opanowanie w stosunkowo szybkim czasie podstaw do ataku na port w Cherbourgu.
W pierwszym rzucie lądowała 4 DR Jej żołnierze, po opanowaniu plaż, mieli połączyć się ze spadochroniarzami skaczącymi w nocy z 5 na 6 czerwca. Powstały w ten sposób VII Korpus Armijny miał za zadanie opanować Carentan i uderzyć na zachód by odciąć wojska niemieckie, walczące na półwyspie Cotentin od sił głównych w Normandii. Izolacja ta miała na celu przygotowanie uderzenia na twierdzę w Cherbourgu i wypracowanie korzystnych pozycji do ataku na południe. Co istotne, wielkość przyczółka umożliwiała lądowanie kolejnych dywizji VII KA. Tak więc Amerykanie musieli w jak najszybszym tempie opanowywać teren i wprowadzać do działań co raz to kolejne jednostki, wykorzystując początkowe zaskoczenia Niemców.

Szczegóły

UTAH - 2. Fale Atlantyku
Amerykański przyczółek pod St. Mere Eglise zajmowany przez VII KA umocnił się na tyle, że można było rozpocząć przygotowania do wyjścia w głąb Półwyspu Cotentin. Do działań ofensywnych skierowano 9 i 90 DP (spadochroniarze 101 DPD mieli pełnić rolę zabezpieczenia tyłów). Zadaniem pierwszej było dojście do Atlantyku i odcięcie całego półwyspu oraz uniemożliwienie wycofania z niego wojsk niemieckich. Druga dywizja miała za zadanie wiązać większość jednostek 709 Dywizji Ochrony Wybrzeża i uniemożliwić jej wycofanie na linię fortyfikacji twierdzy Cherbourg.
Dla Niemców sam fakt odcięcia wojsk w okolicach Cherbourga nie miał takiego znaczenia, jak ewentualna utrata portu. Dlatego też na osobisty rozkaz Hitlera ogłoszono to miasto twierdzą i nakazano bronić do ostatniego żołnierza. Gdyby port miał wpaść w ręce aliantów, powinien być zniszczony w takim stopniu, by przez całe miesiące nie nadawał się do użytku.
Ta rozbieżność celów spowodowała stosunkową łatwość wykonania zadania i Amerykanie po krótkich walkach dotarli do Cadent. Co ciekawe, spodziewano się tam uporu 243 DP, ale ta była już na południu i tworzyła kolejną linię sporu. Następnym etapem walk miało być opanowanie twierdzy Cherbourg.

Szczegóły

UTAH - 3. Twierdza Cherbourg
Twierdza Cherbourg była doskonale przygotowana do obrony zarówno od strony morza jak i lądu. Niemcy zdawali sobie sprawę ze znaczenia znajdującego się w niej portu. Dlatego też dołożyli wszelkich starań, by nie wpadł on w ręce aliantów, a jeśli by już do tego miało dojść, to powinien się on znaleźć w stanie nie nadającym się do szybkiego wykorzystania.
Od strony morza dostępu do portu wzbraniały stare fortyfikacje francuskie (obsadzone obecnie przez niemieckie jednostki artylerii fortecznej). Od strony lądowej Niemcy rozbudowali pas fortyfikacji stałych z licznymi schronami bojowymi.
Obronę twierdzy powierzono wzmocnionej 709 Dywizji Ochrony Wybrzeża (DOW), w jej skład weszły m.in: 919, 922, 739, 729 Regiment Piechoty (RP), 17 forteczny batalion ciężkich karabinów maszynowych (ckm), 22 RPanc, batalion lotniczy "Messerschmitt" i V/22 RP. Własne jednostki dowódca dywizji podzielił na cztery samodzielne Grupy Bojowe (Kampfgruppe): Muller, Keil, Kohn, Rohrbach.

Szczegóły

UTAH - 4. Zielone Diabły
Jedną z najważniejszych bitew we wstępnej fazie walk o Normandię było starcie pod Carentan. Kluczowe położenie miasta polegało między innymi na tym, że jego posiadanie umożliwiało połączenie, dwóch "niezależnych" przyczółków V i VII Korpusów Armijnych (KA). Z położenia miasta, zdawali sobie również sprawę Niemcy. Dlatego też zadysponowali w ten rejon cały 6. Regiment Spadochronowy wraz ze wzmocnieniami w postaci kompanii przeciwpancernej i dywizjonu artylerii. Miasta należało bronić za wszelką cenę. Sprzyjał temu teren. Liczne w tym rejonie kanały i rzeki uniemożliwiały aliantom skryte podejście do miasta i nawet głębokie oskrzydlenie niemieckich pozycji nie musiało powodować opuszczenia tej reduty. Co istotniejsze, spadochroniarze niemieccy mogli liczyć na uzupełnienia w postaci całej 17 DGPanc.SS.
Jak się wydaje, jedynym sposobem opanowania miasta jest wspólne uderzenie ze wschodu i północy przy wsparciu licznej artylerii VIII KA.

Szczegóły

OMAHA - 1. Krwawa Omaha
Wiele już powiedziano na temat bitwy w Normandii z roku 1944. Teraz chcielibyśmy przedstawić Wam drugą część gry, w której każdy będzie mógł sam sprawdzić się w działaniu. Mapa, załączona do drugiego numeru TiS ukazuje teren, na którym lądował amerykański V Korpus Armijny (KA). Jego ukształtowanie jest diametralnie róźne od tego, na którym lądowali Anglicy i Kanadyjczycy. Liczne strumienie przecinają mocno pofałdowane wzgórza. Te zaś porośnięte są małymi, ale bardzo gęstymi lasami. To wszystko sprawia, że walka ofensywna jest naprawdę trudna.
Gdy przystąpicie do gry, to już na pierwszy rzut oka widać, że występuje tu ogromna dysproporcja, sił i środków: Amerykanie posiadają dwie pełne dywizje piechoty (1. i 29.) oraz wsparcie grupy brygadowej ż 2. DPanc, zaś Niemcy dysponują jedynie 352. DP. Nie należy się tym sugerować, gdyż obrońcom sprzyja dogodne ukształtowanie terenu. Odpowiednio ugrupowane wojska, wykorzystując małe rzeki i wzgórza mogą skutecznie walczyć przez co najmniej dwa dni.
Historia mówi, że na plaży Omaha poległo ponad 3000 żołnierzy Amerykańskich. Czy mogło być inaczej?

Szczegóły